Bij het ontwikkelen van nieuwe verzekeringsproducten moeten belangrijke parameters voor de prijsstelling van het product worden vastgesteld. Denk bijvoorbeeld aan de benodigde afslagen op rendementen ter dekking van afgegeven garanties voor beleggingsverzekeringen. De financiële risico's van een product moeten ook op een efficiënte wijze worden afgedekt met beschikbare financiële instrumenten.
Een recente aanpak, die beide elementen in zich verenigt, is de replicerende portefeuille methode. Hierbij worden verzekeringsproducten gerepliceerd met (liquide) financiële instrumenten. Voor deze replicatie is het van belang om alle kasstromen van een product (premies, kosten, gegarandeerde uitkeringen, winstdeling) zo goed mogelijk na te bootsen met beschikbare financiële instrumenten (obligaties, rentederivaten, etc.). Hierdoor wordt het mogelijk om een verzekeringsproduct (of verzekeringsportefeuille) te converteren naar een equivalente portefeuille van financiële instrumenten.
Deze aanpak heeft twee voordelen:
- De replicerende portefeuille geeft beleggers een goed gedefinieerde benchmark waarmee ze het rendement op hun beleggingen kunnen vergelijken.
- De replicerende portefeuille is een nuttig hulpmiddel voor productontwikkeling, prijsstelling- en risicomanagementdoeleinden. Een embedded optie in een verzekeringsproduct kan bijvoorbeeld vaak worden gerepliceerd met een derivaat (bijv. een swaption) met een actuele marktprijs. Deze informatie kan worden gebruikt om een goede hedge voor een embedded optie, en de kosten die hiernee samenhangen, te bepalen.
De componenten die voor dergelijke berekeningen nodig zijn (zoals marktwaarde-verplichtingen en economische scenario's) zijn standaard aanwezig in het ALM model voor verzekeraars (ALS Life). Dit model kan dus met succes worden ingezet voor productontwikkelingdoeleinden.